ค้าง 3 งวด ไฟแนนซ์ติดตามยึดรถคืน

กรณีศึกษานี้เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของคดีเช่าซื้อรถยนต์ที่มีประเด็นสำคัญเกี่ยวกับ การบอกเลิกสัญญา การยึดรถคืน และการเรียกค่าขาดราคาหลังการขายทอดตลาด

โดยในคดีนี้ บริษัทรับซื้อหนี้เสียเป็นโจทก์ยื่นฟ้องจำเลยให้ชำระ ค่าขาดราคา หรือค่าส่วนต่างจากการขายทอดตลาดรถยนต์

ฝ่ายจำเลยจึงต่อสู้คดีในประเด็นสำคัญว่า การสิ้นสุดของสัญญาเช่าซื้อและสิทธิในการเรียกค่าเสียหายหรือค่าขาดราคานั้น ต้องพิจารณาจากข้อเท็จจริงและหลักฐานเกี่ยวกับการบอกเลิกสัญญาด้วย

คดีนี้ บริษัทรับซื้อหนี้เสีย ยื่นฟ้องจำเลยให้ชำระค่าขาดราคา (ค่าส่วนต่าง) จากการขายทอดตลาด

จำเลย ยื่นคำให้การสู้คดีในประเด็นสัญญาเช่าซื้อเลิกกันโดยปริยาย เนื่องจากหลังจากผู้เช่าซื้อผิดนัด ไฟแนนซ์ได้ติดตามยึดรถยนต์คืน โดยไม่ได้มีการส่งหนังสือบอกเลิกสัญญาให้กับผู้เช่าซื้อ และ ผู้ค้ำประกันแต่อย่างไร

ในชั้นสืบพยาน ก็ไม่มีหลักฐานมาแสดงว่ามีการส่งเอกสาร

ประเด็นเรื่อง “มีหนังสือหรือไม่” กับ “ส่งหนังสือถึงผู้รับแล้วหรือไม่” เป็นคนละประเด็นกัน

ในคดีลักษณะนี้ การที่ฝ่ายโจทก์กล่าวว่ามีการส่งหนังสือบอกเลิกสัญญา ไม่ได้หมายความว่าข้อเท็จจริงดังกล่าวจะเป็นอันยุติทันที แต่ต้องพิจารณาจากพยานหลักฐานที่นำเสนอต่อศาล เช่น

สำเนาหนังสือบอกเลิกสัญญา
หลักฐานการจัดส่ง
ใบตอบรับ
ข้อมูลการนำจ่าย
เอกสารจากผู้ให้บริการจัดส่ง
พยานบุคคลที่เกี่ยวข้อง
เอกสารหรือหลักฐานอื่นที่แสดงถึงการส่งและการได้รับหนังสือ

คดีนี้ฝ่ายจำเลยจึงหยิบยกประเด็นดังกล่าวขึ้นต่อสู้ และในชั้นสืบพยาน ไม่มีหลักฐานมาแสดงว่ามีการส่งเอกสารดังกล่าว ตามที่จำเลยต่อสู้

ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาอย่างไร?

ในชั้นศาลชั้นต้น ศาลมีคำพิพากษาให้จำเลยชำระ ค่าส่วนต่าง

อย่างไรก็ตาม จำเลยไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษา จึงได้ใช้สิทธิ ยื่นอุทธรณ์ ต่อศาลอุทธรณ์

ผลคดีในชั้นอุทธรณ์

ต่อมาศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษา แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น โดยให้จำเลยชำระในส่วนของ ค่าขาดราคา ตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย

คดีนี้จึงเป็นตัวอย่างให้เห็นว่า เมื่อถูกฟ้องเรียกค่าส่วนต่างจากการเช่าซื้อรถยนต์ จำเลยไม่ควรพิจารณาเพียงว่า

“รถถูกยึดและขายทอดตลาดไปแล้ว จึงต้องจ่ายตามยอดที่ไฟแนนซ์เรียกทั้งหมด”

แต่ควรตรวจสอบรายละเอียดของคดีและหลักฐานของโจทก์ว่า การบอกเลิกสัญญา การยึดรถ การขายทอดตลาด และการคำนวณยอดที่เรียกมานั้น มีข้อเท็จจริงและเอกสารรองรับอย่างไร